Ik voel me onzeker
en heb nog nooit zoveel zelfvertrouwen gevoeld.
Alsof ik alles aankan.
En ik heb een licht vermoeden hoe dit komt.
Sinds ik me bewust ben geworden van de betekenis die ik zelf heb gegeven aan wat een goed mens is.
En van de toestemming die daarop is gevolgd.
Van mezelf aan mezelf.
Om gewoon mens te zijn.
Met alles wat daarbij hoort.
Ik hoef niet alles te weten.
Ik hoef niet perfect te zijn.
Ik mag fouten maken.
Ik mag ook voelen.
De teugels staan minder strak.
Omdat ik mezelf niet meer wil doen passen in iets wat ik al die tijd als waarheid heb gezien.
Een waarheid die me ooit misschien geholpen heeft.
Die me misschien geleerd heeft hoe ik erbij kon horen, hoe ik verbinding kon behouden en hoe ik me veilig kon voelen.
Maar die niet langer mijn waarheid hoeft te zijn.
Dat een goed mens begrijpt.
Zich aanpast.
Niet te veel vraagt.
Niet te boos is.
Niet te lastig is.
Niemand teleurstelt.
Ik hoef dat niet meer te zijn.
Niet omdat ik geen goed mens wil zijn maar omdat ik begin te ontdekken dat goed zijn niet hetzelfde is als mezelf verlaten.
Ook ik mag hier zijn.
Dat schreeuwde ik al tijdens een driedaagse ‘Bewust Leven’ van Creative Consciousness, 5 jaar terug.
En nu begrijp ik pas wat zich daar wilde laten zien.
Ook ik.
Niet alleen de versie van mij die begrijpt.
Die voelt wat een ander nodig heeft.
Die rekening houdt met iedereen.
Ook de versie die twijfelt.
Boos wordt.
Grenzen heeft.
Iets niet wil.
Iets niet begrijpt.
Een fout maakt.
Te veel voelt.
Gewoon ik.
Door stil te staan en stil te zijn, werd me duidelijk hoeveel druk en hoeveel last ik mezelf al die tijd heb opgelegd.
En hoe weinig ruimte ik mezelf eigenlijk gaf om gewoon mens te zijn.
Misschien is dat waarom ik me nu onzeker voel en tegelijkertijd steviger dan ooit.
Want ik weet niet meer precies hoe ik het allemaal moet doen.
Maar ik hoef mezelf niet meer te vormen naar een waarheid die niet meer klopt.
Ik hoef mezelf niet meer passend te maken.
Ik mag er zijn.
Ook als ik niet perfect ben.
Ook als iemand mij niet begrijpt.
Ook als iemand teleurgesteld is.
Ook dan, vooral dan.
Dat is de nieuwe betekenis van zelfvertrouwen, voor mij.
Niet weten dat je alles aankunt,
maar weten dat je jezelf niet meer hoeft kwijt te raken om veilig te zijn.
