BEAUTHENTIQUE

Ik wil geen goed mens meer zijn.

Toch niet volgens het beeld dat ik me gevormd heb van een goed mens.
Het beeld dat ik heb van een goed mens en het streven ernaar maakt me moe, angstig en niet gelukkig.
Ik worstel hier echt mee.

Ik heb ooit een afspraak gemaakt met mezelf die ik onmogelijk nog kan nakomen.
Want ik eet letterlijk gevoelens weg.
Het ondermijnt mijn zelfvertrouwen.
Ik sta vaak aan en alert en ben vaak zo moe.
Het vraagt enorm veel energie van mij.
(En laat deze maatschappij dan nog alles voorhanden hebben om afleiding te zoeken van alles wat oncomfortabel is. Ook in de zogenaamde spirituele wereld for that matter.)

Ik wil mezelf terug

Het kind in mij heeft dingen gezien, gevoeld en ervaren en heeft op basis daarvan een definitie gevormd over wat een goed mens is.
En wat bijgevolg liefde is.
Uit de pijn die ik gevoeld heb als kind, heb ik conclusies getrokken.
En om te vermijden dat ik die pijn nog eens zou voelen, is mijn systeem slim geweest en had het 1 doel:
Alles doen om die pijn te vermijden.
Onbewust weliswaar.
Zo zie je maar hoe we als mens een groot deel van de tijd niet helemaal bewust functioneren en veel van onze keuzes onbewust zijn.
Je kan je de vraag dan stellen: wie heeft er eigenlijk de regie over je leven hé?
Maar dat terzijde.

Ik heb de tendens om weg te gaan van pijn of ongemak bij mezelf door te gaan rationaliseren en uit te leggen.
Niet fout, wel menselijk.
Want wie blijft er nu graag bij pijn?

Maar ergens voel ik ook:
ik wil mezelf terug.
Niet door ineens keiharde grenzen te gaan stellen.
Niet door van iedereen afstand te nemen.
Niet door te beslissen dat ik voortaan alleen nog voor mezelf kies.
Maar door mezelf weer serieus te nemen.
Ook wanneer wat ik voel, misschien niet zo mooi of spiritueel of begripvol is.

Wat is een goed mens?

Wat is een goed mens?

Ik neem je effe mee naar een levensechte situatie.
De mama van mijn pluszoon nodigt zichzelf ongevraagd uit op zijn verjaardagsfeestje bij ons thuis.
Ik ben er zelf niet bij en kan op dat moment niet reageren.

Ik voel boosheid. Ik voel een grens maar ook schaamte en veroordeling om wat ik voel.
Want een goed mens begrijpt dit, toch?
Het is tenslotte de mama. Tuurlijk kan ik haar niet weigeren.
Ik voer een strijd in mezelf, omdat ik mezelf niet toelaat te erkennen wat ik voel.
Uiteindelijk stap ik over mijn gevoel heen, laat ik het over me heen gaan en besluit ik er niets van te zeggen.
Wetende dat ik me zondag allesbehalve goed ga voelen.
Omdat ik zwijg over wat ik echt voel. Dat is wat ik geleerd heb.

Een goed mens begrijpt alles.
Blijft redelijk.
Heeft zichzelf onder controle.
Zegt ja.
Gaat mee in elk verhaal.
Alles om niet teveel tot last te zijn.

En als ze iets voelt wat daar niet in past, stapt ze eroverheen en bedekt ze het met de mantel der liefde: overbegrip.
Zo hoef ik mijn eigen ongemak niet te voelen. Niet de angst voor afwijzing, niet de angst om de ander ongemak te bezorgen.
Een goed mens ondergaat en neemt verantwoordelijkheid voor iedereen die het zelf niet kan of wil nemen.

Als ik het nu zo zie, voel ik verdriet.
En voel ik compassie voor het deel in mij dat dit echt geloofd heeft.
Want dit geloof is destructief en heeft gevolgen. Voor mijn levenskwaliteit, mijn gezondheid, mijn lichaam en mijn relaties.
Want alles wat ik heb ontkend en genegeerd, heeft uiteindelijk zijn weg gezocht.
Alles wat ik in mezelf probeerde te onderdrukken, vond op een andere manier een uitweg.
Dat zie ik ook terug in de omvang van mijn lichaam.
Alles wat ik niet wilde voelen, erkennen of toelaten, heb ik geprobeerd weg te eten.

Voelen zonder straf

Zo doe ik het al… Effe denken.
Heel mijn leven.
Het is met vallen en opstaan.
Met pijn soms van de zelfverloochening.
Nu begrijp ik waar mijn therapeut me al heel de tijd wil brengen (en wat me zo moe maakt).
Zij heeft het door.
Zij wil me weer leren voelen zonder veroordeling en afwijzing van wat ik voel en weer weg te gaan van mezelf.
Dat was vroeger de oplossing en ook de enige oplossing.
Weggaan bij mezelf. Want oh ja, dat kan.
Je bent wel altijd bij jezelf maar niet altijd echt aanwezig.

Gewoon mens

Voor alle duidelijkheid:
Ik gun mijn pluszoon zijn mama op zijn verjaardag.
Maar ik voel ook dat ik nood heb aan afstemming.
En dat ik die nood mag voelen.
Het maakt me geen minder goed mens, gewoon omdat ik iets voel.
Dit gevoel mag er zijn en betekent niet dat ik er meteen naar moet handelen.
En ik hoef mezelf niet te verlaten om de ander te kunnen begrijpen.
Liefde betekent niet dat ik alles moet goedvinden.
En begrip betekent niet dat ik mezelf moet wegcijferen.

Ik wil niet langer trouw zijn aan de afspraak die ik ooit als kind heb gemaakt met mezelf, maar wil wel een betere in de plaats maken.
Op die voorwaarden wil ik geen goed mens meer zijn.
Gewoon mens, tout court.
Een mens met gevoelens.

PS: het feest is doorgegaan en ook de mama was aanwezig.
Ik heb mezelf toegelaten om boos te zijn, om te voelen, om mens te zijn.
Mezelf dat toelaten, daar ligt voor mij misschien wel de grootste vrijheid.
En veiligheid.

Voor jij die dit leest, sta jezelf toe te herbekijken wat je denkt en gelooft. Niet alles wat je ooit geloofde, is nog waar.