Jeanneke Pis

In mijn vorig artikel NU(e) heb ik het er nog over, dat dood en leven onslosmakelijk verbonden zijn met elkaar om dan een paar dagen erna geconfronteerd te worden met de dood van een heel dierbaar iemand.
Een madam die klein was van gestalte maar groot in al de rest, inclusief haar mond. Eigenlijk vooral haar mond én haar hart.
Een hart van goud en die leefde voor anderen.
Niet zomaar iedereen had toegang tot haar groot hart, ze koos ze er zorgvuldig uit. En toegang betekende dan ook onbeperkte toegang.
Zoals ook zij onbeperkt toegang had tot de harten van de mensen (en dieren) rondom haar, inclusief mezelf.

Zij was geen melig mens, rechttoe, rechtaan.
Kust aa kluuten, éh merde, daar stond zij om bekend. Ze hing er giene kak aan. Een echte Brusseles, een Jeanneke Pis. Klein, ferm, fars en geveulig.
Surtout bij emissions over dieren, ik zie ze nog zitten voor den teevee, alle kieren blijten als er nen hond duudging. En als den Elvis zong.
Zij heeft mij geleerd wat tenturen zijn. Als ge het ni verstaat, zoek het op.

De journal hing haar kloten uit en tegelijkertijd was dat haar plezier. Al dei onuzeleirs bezig zien, zeker die politiekers.
Haar beesten, dat was haar plezier. En elken dag met haar raklet in haar pollen, haar huishouden was haar heilig domein.

Ik weet niet of ze dit zo zou gewild hebben, op deze manier vertrekken, zo ineens.
1 ding is zeker: hare plezierige lach, haar goeie zorgen, haar eten, haar gekreft en gevloek zullen gemist worden door iedereen rondom haar, het hardst door Tish en Pie & Co.

Geen gepalaver

Ooit stopt het hier en is onze rol als mens hier op aarde uitgespeeld.
Welke herinnering wil jij nalaten? Rijkdom, een mooi huis, schoonheid, uiterlijk vertoon,…?
Voor mij wordt het elke keer duidelijker: het draait om het gevoel, het zaadje dat geplant wordt. Elke daad van liefde, hoe klein het ook mag lijken, groeit uit tot iets moois, groots.
Waar Jacqueline het meeste indruk op mij heeft gemaakt is door de persoon te zijn die zij was en hoe zij onvoorwaardelijk kon zorgen voor de mensen die ze graag zag.
Een kleine, grote madam die eindeloos heeft gegeven, haar goeste deed en die er gene zak mee inzat wat een ander dacht, echt en correct, ballen aan haar lijf, geen gezever, clair et net.
Een leegte laat ze absoluut achter maar niet in de harten van de mensen rondom haar, die zijn bevoorraad voor de rest van hun leven van Liefde. Álles was besprenkeld door liefde, haar eten, zelfs hare ‘Kust aa kluuten’, werkelijk alles.

Laatst zei mijn lieve zus: moet het altijd op het einde zijn dat mensen zeggen wat ze voor elkaar betekenen? Waarom worden de mooie woorden altijd tot het einde bewaard?
Ze heeft een punt en we kunnen hierover zitten palaveren maar daar heb ik geen goesting in. Geen gezever, gewoon doen.
Wat als we allemaal meer zouden gaan leven met het besef dat we niks te verliezen hebben?
Verklaar uw liefde, wat de respons ook is.
Zeg luidop wat die ene voor jou betekent.
Te moeilijk? Schrijf nen brief.
Pakt elkander es vast en laat voelen wat je voelt.
Zorg en wees lief voor elkaar.
Laat zo weinig mogelijk ongezegd.
Maak u boos, clear the air en ga door.

Lijkt dit te mooi om waar te zijn?
Ooit stopt het dus wat heb je te verliezen…?

Merci Jacqueline, jij was dé inspiratie voor de woorden die vanuit mijnen buik zijn gekomen. Nooit gedacht dat mijn volgende schrijfsel over jou zou gaan, nu nog niet...








Een reactie op “Jeanneke Pis

  1. Lieve Evi,
    Wat ben jij een schrijfwonder de woorden vloeien uit je pen alsof je het altijd al gedaan hebt. Ik kan zo genieten van je schrijven, heerlijk!! Doe vooral verder chapeau…

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s