5u30 ’s morgens
Ik word wakker en voel me uitgeslapen. Ik ben heel helder en heb zin om te schrijven.
En dat is wat ik doe.
Stilletjes ga ik de trap af, passeer ik langs het toilet en kies ik een schriftje uit de kast (uit de tientallen die ik heb).
Ik steek wat kaarsjes aan en installeer me in de zetel met een paar dekens.
Intussen liggen ook de poes en de hond erbij.
Dat moment dat iedereen slaapt, die stilte… Zalig.
Voor ik begin te schrijven, stuur ik nog een berichtje naar mijn lieve vriendin die ik een week later nog niet heb geantwoord op haar berichtje. Ik ben haar niet vergeten, ervaar alleen maar weinig ruimte in mezelf.
Het voelt goed haar even iets te laten weten.
Nu kan ik met een meer ontspannen gevoel beginnen schrijven.
En nu neem ik je even mee, mijn wereld in, waarin velen zich zullen herkennen. Nu op dit moment of ergens van een ver verleden.
Mijn dagboek
De afgelopen jaren voelde ik me vaak overgeleverd. Alles kwam op mij af.
In het begin zocht ik nog ruimte en ervaarde ik de frustratie van een tekort aan tijd en ademruimte.
Maar op den duur legde ik me erbij neer.
Het was een feit: ik had nauwelijks tijd voor mezelf. Ik paste me eraan aan en leek het te aanvaarden.
Zelfs als ik echt tijd voor mezelf nam, geen hersenloos scrollen (ik ben daar ook vatbaar voor) maar bewust, werd onze dochter Myrthe net dán wakker. Ik besefte dat ik zo was ingesteld: geen ruimte.
Terwijl ik het juist zo hard nodig had.
Het gebrek aan tijd en ruimte liet me oplossen, zoals suiker in een tas koffie.
Alles waar ik vroeger aandacht aan gaf, belandde op de achtergrond. Rust en ontspanning leek ver te zoeken.
En het leven gaat zo snel. Maar deze week zei iemand: “Dat is omdat we altijd lopen en zo gehaast zijn.”
Simpel maar het klopt. Het systeem, de maatschappij, wij zelf, alles is erop gebouwd.
Maar feit blijft: ik maak nauwelijks tijd voor de dingen waar mijn hart van gaat zingen en mijn ogen van gaan blinken. Behalve eten maken. Dat doe ik nog altijd. Dat is een daad van zelfzorg, iets dat ik altijd ben blijven doen.
Al is het een zoektocht om een gezonde balans te vinden.
Dankbaarheid in het hier en nu
Het brengt me bij dankbaarheid. Ook al is de ruimte en tijd schaars, er is nog steeds zoveel waardevols waar ik dankbaar voor ben.
Ik ben dankbaar:
- Dat ik voor mezelf heb gekozen door op te staan, kaarsen te branden en te schrijven. Om de ruimte die ik gemaakt heb.
- Dat we gisteren voor de gezondere frietkotversie zijn gegaan en ik zelf frikandellen hebben gemaakt (als je het recept wilt..😉).
- Dat we in dit huis mogen wonen, waardoor ik (financieel) de kans krijg om halftijds te werken en daardoor tijd met ons gezin kan doorbrengen. Wij hebben de ruimte om therapie en andere ondersteuning te volgen, iets waar ik diep dankbaar voor ben.
- Dat we, Wim en ik, ondanks de struggles blijven kiezen voor elkaar. Dat we voor waarheid gaan, hoe pijnlijk die soms ook is. En beseffen dat waarheid de eerste bouwsteen is die gelegd moet worden om op stevige fundamenten verder te bouwen.
- Dat alles qua timing op zijn plek valt en dat ik kan werken terwijl Myrthe naar de crèche gaat.
- Dat we überhaupt een crèche hebben gevonden, ongeacht waar dit avontuur ons brengt. En dat Myrthe al kusjes en knuffels geeft aan Sandra, haar verzorger. Dat maakt me blij.
- Dat we, ondanks de intensiteit, samen als gezin twee jaar hebben mogen doorbrengen. In goede én slechte tijden.
- Dat we Myrthe hierdoor een veilig nest hebben kunnen bieden en dat ze nu haar vleugels kan spreiden.
Myrthe die naar de opvang gaat, is een optie waar ik niet meteen gelukkig van werd.
Ik zag het helemaal anders.
Mijn ideaalbeeld was altijd: onze dochter in thuisonderwijs, zodat zij kon opgroeien zonder prestatiedruk van buitenaf, wel in verbinding, met uitdagingen en groeikansen.
Twee jaar hebben we haar van dichtbij zien groeien en evolueren. Elk moment waren we er.
Daar ben ik zo dankbaar om.
En nu is het tijd om mee te bewegen…
Thuisonderwijs is voor nu niet wat nodig is.
Ruimte creëren voor onszelf
Na twee jaar voelde ik bij Myrthe de natuurlijke, niet opgelegde drang om zich te verbinden met de buitenwereld. En onverwachts kwam er een plekje vrij dat voor ons bestemd was, bij een onthaalouder waar ze zich op haar gemak bij voelt.
Ik ben dankbaar voor het vertrouwen dat zij voelt en ook ik. Dan weet ik: we hebben het juiste gedaan, voor nu, volgens het ritme van ons leven.
Ik ga halftijds werken en Wim neemt de tijd om op termijn de regie over zijn leven en zichzelf terug te nemen.
Intussen spreidt zij verder haar vleugeltjes.
Wij mogen ook voor onszelf kiezen. We hoeven onszelf niet op te offeren voor wat goed is voor ons kind en ons daarbij volledig uit te putten.
Zelfopoffering is geen liefde, het is een oud mechanisme, een oude overtuiging.
Dat was de grootste uitdaging: het voelen wringen tussen wat ik altijd heb geloofd en tussen wat gezond is.
Van daaruit kiezen voor wat juist is.
Het gevoel van snakken naar tijd en ruimte en denken dat ik mezelf moet opofferen. Denken dat ik Myrthe in de steek laat door voor mezelf en ons te kiezen. Zo voelde het.
Nu zijn we op een punt gekomen dat het gezonder is zo. Dat het tijd is om los(ser) te laten, voor mij toch.
Niet volledig, want daar ben ik nog niet klaar voor en dat hoeft ook niet; dat mag ook niet.
Dus nee, het is niet gelopen zoals ik het voor ogen had.
Ooit, op een ander moment, zal het misschien wel passen.
Dat we ons leven zo kunnen vormgeven dat onze droom uitkomt, een leven meer in en met de natuur.
Vooral onze natuur dienend.
Voor nu bewegen we mee met wat zich aandient, in alle vertrouwen en soms met weerstand.
En met meer tijd en ruimte die vrijkomt wanneer Myrthe druk bezig is met groeien en zich te ontwikkelen.
Leven en leren
Ik ben dankbaar dat het leven me leert mee te bewegen in zachtheid.
Vroeger las en luisterde ik veel over spiritualiteit, filosofie en psychologie. Daar had ik tijd voor.
Nu nauwelijks nog, maar ik leef het. Ik mag het ervaren.
Leven in een gezin, in een relatie, met alle uitdagingen die erbij komen kijken, is 1 van de betere leerscholen.
Ik ben de filosoof die zijn leringen in praktijk brengt, op missie, al doende, al ervarend.
Ik mag leren hoe ik in verbinding niet hoef op te lossen.
Anderzijds, als een suikerklontje oplossen in koffie, is ook bijzonder om te ervaren.
BEAUTHENTIQUE 